Inge cijfert zichzelf niet langer weg

“Ik luister nu meer naar mijn innerlijke mens”

Wanneer je te lang ergens energie in steekt en er niets voor terug krijgt, strand je uiteindelijk met een lege tank. Dat ondervond Inge Cuyt aan den lijve: “Eigenlijk paste mijn persoonlijkheid niet bij mijn job. Gelukkig heb ik via loopbaancoaching mijn leven een nieuwe wending gegeven.”

 

Wat voor werk deed je in de periode waarin je een burn-out kreeg?

“Ik werkte op de dienst nucleaire geneeskunde. Ik heb die functie destijds gekozen, omdat de uren me als jonge moeder goed uitkwamen. Met de jaren is de nucleaire geneeskunde enorm geëvolueerd. Alles moest alsmaar sneller en efficiënter – ik liep mezelf voortdurend achterna.”

“Mijn werk strookte eigenlijk niet met mijn persoonlijkheid. Alles was me veel te technisch, ik wilde graag meer contact met de patiënten. En dat kon niet in mijn job: er was letterlijk een fysieke barrière vanwege het stralingsgevaar. Door de constante focus op efficiëntie kon ik bovendien niet meer omgaan met patiënten zoals het – volgens mij – hoort. Je zit bijvoorbeeld met een kankerpatiënt die zijn hart wil luchten, maar terwijl zit jij al met de volgende patiënt in je hoofd, omdat het moet vooruitgaan.”

“Privé ging het me ook niet meteen voor de wind. Mijn toenmalige man en ik gingen uit elkaar, dus moest ik nog harder werken om rond te komen. En zo blijf je jezelf opjagen: je hebt kinderen om voor te zorgen, dus moet er brood op de plank komen. Op den duur kreeg ik echt fysieke klachten: ik had last van een drukkend gevoel op mijn borstkas. Ik had ook hoofdpijn en sliep slecht. Ik voelde me uitgeperst, leeg, moe, op.”

Hoe heb je, nadat de diagnose ‘burn-out’ viel, je leven weer op de rails gekregen?

“Therapie heeft mij erbovenop geholpen, loopbaanbegeleiding in het bijzonder. Mijn loopbaancoach is diegene die me heeft doen inzien dat ik niet naar mijn oude job terug kon. Dat is uiteraard niet op een-twee-drie gebeurd. De loopbaancoach heeft me allerlei opdrachten laten uitvoeren. Zo heb ik stap voor stap mijn innerlijke mens weer leren kennen en heb ik geleerd beslissingen te nemen die in lijn liggen met mijn karakter.”

“Ik werk nog steeds in het UZA – ik vind het UZA op zich een goed bedrijf – maar op een andere dienst. Ik help nu bij de jaarlijkse onderzoeken van het personeel. Dat is voor mij wel leuk: ik kan mijn eigen ervaring benutten om te polsen of er medewerkers zijn die gevaar lopen om hetzelfde mee te maken. Ik pols tijdens onderzoeken geregeld eens en dan hoor je soms toch alarmerende verhalen. Dan probeer ik mensen waarschuwen, zonder opdringerig te zijn.”